Merkezine tek bir insanın genel çerçevede yaşamını almak yerine insana dair derin hisleri alan eserlerin etkileyiciliği bir başkadır elbette. İlk etapta bir biyografi filmi olarak algılanabilen fakat ilerledikçe kişileri ve mekanı sadece birer araç olarak kullanıp merkezine bazı temel duyguları alan Hamnet, yönetmen Chloe Zhao’nun sinemaya kazandırdığı büyüleyici bir film. İngiliz edebiyatına damgasını vuran William Shakespeare’in eşi Agnes ile verdiği yaşam mücadelesi üzerine bina edilen film baştan sona izleyiciyi duygu dünyası ile sarıp sarmalayan bir akışa sahip. İnsanların hem birbirleri ile hem de doğa ile olan ilişkilerini estetiksel lezzet ile birlikte sunan Hamnet, izleyici tatminini sağlama konusunda hayli başarılı bir çizgide bulunuyor.
Agnes doğa ile iç içe yaşayan bir kadındır. Gerçek annesini küçük yaşta kaybetmiştir ve kaderleri benzer bir çizgide ilerlemektedir. Günlerini insanlardan çok ormanın derinliklerinde geçirmeyi tercih eder. İnsanla olan ilişkisi Agnes’i hayal kırıklıklarına sürüklemiştir. Fakat bir gün William ile karşılaşır ve film o andan itibaren başrollerde yazarın ve ailesinin bulunduğu sanki bir Shakespeare romanı tadında ilerlemeye başlar. Ailevi sorunlar içinde olan William ve Agnes günden güne yakınlaşırlar. Aslında bu yakınlaşma, her iki karakter için de hüsran dolu hale gelen yaşamlarına karşı ciddi bir başkaldırıştır. Dirayetli bir kişiliğe sahip olan Agnes ile ailesi tarafından baskılanan William her şeye ve herkese rağmen evlenmeleri ile yaşamın sayısız rengine doğru sarsıntılı bir yolculuğa çıkarlar.
Film bir mutlu son hikayesi değil. Daha doğrusu bir son değil. Bir kesit, bir akış, bir duygu seli. Yaşamın irili ufaklı sayısız kırılma noktasını izleyicisini ajite etmeden sunan bir demet hüzün. Bununla birlikte insana yalnız olmadığını ve koca bir evrenin değişmez bir parçası olduğunu hatırlatan bir film. Tutkusunun peşinden giden William’ın günün birinde o ağır bedeli ödeyerek meyvelerini sunan yaratıcılığı, tüm olanı biteni sonraki çağlara aktaran bir pınar haline geliyor. Agnes’in kendilerini yalnız bırakmakla suçladığı William’ın aslında derin acıları ölümsüzleştirmek ve kalan ömrü boyunca vazgeçilmez şekilde içselleştirmek için ortaya koyduğu çaba karşısında hissettikleri, acı kavramının her ikisinde meydana getirdiklerini çarpıcı bir şekilde sergiliyor ve final aslında bir final olmaktan ziyade yaşamın, doğanın kendi kanunları ile beraber bildiğini okumaktan geri durmayacağını aktarıyor.
Hamnet olay örgüsü ve güçlü anlatım dili ile beraber sinematografisi de güçlü bir yapım. Anlık duygu durumlarını başarılı şekilde aktaran kadrajlar, kamera açılarındaki uyumluluk, filme baskın gelmeyen müzik kullanımı filmin öne çıkan pozitif özellikleri. Paul Mescal ve Jessie Buckley gerek ikili olarak gerekse de bağımsız şekilde güçlü bir performans ortaya koyuyorlar. Paul Mescal’ın özellikle final sahnelerinde izleyicide ciddi karşılık bulan oyunculuğu ayrıca not edilmesi gereken bir durum. Filmin Shakespeare’in unutulmaz eseri ile eş zamanlı olarak sona ermesi, hissedilen derin acıların artık gerçek yaşamın ötesine taşarak her döneme damgasını vuracak ölümsüz bir sanat eseri ile bütünleşmesini sağlıyor. Gerçek öykünün ne şekilde nihayete erdiği ile ilgilenmiyor o andan itibaren ve bir sona ermeden noktalanıyor film.
Şimdiden modern klasik haline gelen bir film olan Hamnet, bir filmin sadece bir film olmanın ötesinde duygularla arkadaş ve hatta bir sırdaş haline gelişinin temsili ve sözün gücünü de, sessizliğin vakur duruşunu da bünyesinde fazlasıyla barındırmakta.
Bir yanıt yazın